Met elke nieuwe game zet de Japanse game-ontwikkelaar Hideo Kojima nieuwe standaarden voor het vertellen van een verhaal in zíjn medium. Kojima maakt al sinds eind jaren 80 videogames en zijn bekendste is de Metal Gear-serie. Dit zijn inmiddels allang geen ‘spelletjes’ meer, maar een interactieve filmische en dramatische ervaring dat zich kan meten met het beste in elk medium.
Zeer toegankelijk is de game niet, maar wat je ervoor terugkrijgt is één van de beste games die je ooit hebt gespeeld. De eerste Death Stranding was indrukwekkend, maar soms ook frustrerend en wat traag. Death Stranding 2 doet hetzelfde en meer, door elk aspect van de eerste game naar een hoger niveau te tillen en er vervolgens nog een schepje bovenop te doen.
Een ‘marteling’
Death Stranding 2 begint bovenop een prachtige, desolate bergketen. De weidse beelden van bergachtig Mexico zien er zo ongelooflijk realistisch uit dat je bijna denkt dat het echte beelden zijn. Totdat hoofdpersoon Sam – gespeeld door Norman Reedus – in beeld komt met baby Lou in zijn armen, en jij de controle krijgt. Er bestaat een veelvoorkomende misvatting dat deze games ‘wandelsimulators’ zijn. Een game waarin je alleen maar loopt en praat. Je loopt en praat zeker veel in DS2, maar het is veel interessanter dan het klinkt. Er is een enorme open wereld om te verkennen, met een gelaagd verhaal en een hoop zware en lastige vracht om af te leveren.
De gevechten waren één van de zwakke punten van de eerste Death Stranding, maar dankzij sterk verbeterde vijanden en een overvloed aan nieuwe wapens en vaardigheden zijn die ‘prima’ botten nu bedekt met goed vlees, wat resulteert in een véél betere ervaring.
Steile beklimmingen die je de adem benemen hebben nog steeds de focus terwijl je iets van A naar B brengt. Puin dat onder je voeten wegglijdt op glooiend terrein. Plus een enorme stapel transportkisten op je rug die gevaarlijk kantelt wanneer je je evenwicht verliest en uit elkaar vallen als je valt – waardoor de kratten de helling af rollen en, als het misgaat, wegdrijven in een rivier.
Een marteling? Ja, soms, maar in beweging zijn, de ontberingen doorstaan en een weg vinden door extreem moeilijk terrein, terwijl zich een van de beste verhalen van een videogame ontvouwt, maakt het allemaal meer dan de moeite waard. Wanneer Sam slentert door bossen en bergtoppen beklimt met uitzichten die boven de wolken uitsteken. Of als je in de Australische wildernis te maken krijgt met regen die met bakken uit de lucht valt. Water stort neer en verandert beken in woeste rivieren, zandstormen belemmeren het zicht en terugkerende aardbevingen en lawines maken je voortgang lastig. En dat alles gaat willekeurig en in realtime.
All star cast
En dat verhaal? De eerste Death Stranding ging over een ontspoorde wereld. Een mysterieuze catastrofe had de aarde verwoest en de poorten geopend naar een parallelle dimensie. Vanuit dit rijk tussen leven en dood kwamen spookachtige wezens, de zogenaamde ‘Beached Things’ (BT’s), herhaaldelijk naar de aarde.
De geesten jaagden op de levenden, en als ze er een vingen, leidde dat tot enorme explosies, zogenaamde ‘voidouts’. Geconfronteerd met deze dreiging barricadeerde de mensheid zich in nederzettingen en steden. De wereld zoals we die kenden, stortte in en mensen zonderden zich af. In de eerste game kreeg Sam Porter de taak om de gefragmenteerde VS te herenigen – door als koerier te helpen bij de opbouw. De game kwam net voor COVID uit en was ineens pijnlijk actueel.
In de tweede game heeft Sam zijn koeriersbestaan opgegeven en leeft hij geïsoleerd aan de grens met Mexico. Hij zorgt voor peuter Lou, maar dan duikt Fragile, uit de eerste game, weer op en geeft Sam nieuwe opdrachten voor Mexico en Australië – die hij uiteindelijk met tegenzin accepteert.
Minstens zo indrukwekkend als de aard van de gamewereld zijn de hoofd- en bijpersonages, gespeeld door bekende acteurs en gedigitaliseerd met motion capture. Sam zelf wordt gespeeld door Norman Reedus (The Walking Dead), met Fragile (Léa Seydoux), Tomorrow (Elle Fanning), Heartman (Nicolas Winding Refn) en Deadman (Guillermo del Toro).
De Duitse regisseur Fatih Akin maakt ook een gedenkwaardige verschijning: hij speelt Dollman, een pratende pop die Sam als bewakingsdrone gebruikt.
Verbinding
Het vervolg zit boordevol bizarre (en bizar creatieve) ideeën, zoals we kennen van Hideo Kojima. Het is zonde om hier te veel over te vertellen. Het verhaal komt ook tot je in bijna homeopathische doses. Het grootste verschil met de vorige game zit hem in de gameplay: waar de voortgang in deel 1 extreem moeizaam was, neemt deel 2 spelers een deel van de moeite uit handen.
Sam kan rekenen op een steeds groter wordende vloot voertuigen en robots, wat transportmissies veel gemakkelijker maakt en zijn wapenarsenaal maakt hem aanzienlijk beter bestand. Het maakt het allemaal iets minder meditatief dan de vorige, al heb je die momenten nog steeds.
Het gebeurt niet elke dag dat de legendarische Hideo Kojima een nieuwe game uitbrengt, en wanneer hij dat doet, dan let iedereen op die ooit een game heeft gespeeld. De recensiescores zijn dan ook hoog, met een gemiddelde score van 90 op Metacritic.
Het is nu al één van de best beoordeelde games van het jaar. Een game die meer is dan het bezorgen van pakketten. Speel het een paar uur en je zult zien dat het geen loze woorden zijn. Het is een manier van Kojima om te laten zien hoe belangrijk verbinding is in tijden van onrust.
Death Stranding 2: On the Beach is nu uit voor de PlayStation 5 en kost €79,99 (of vanaf €69 op disc).
Benieuwd naar de nieuwe Kojima? ModMod geeft 1x een exemplaar weg van Death Stranding 2: On the Beach. Om kans te maken: mail je gegevens naar info@modmod.nl.
