We zingen het gedachteloos mee als de bladeren vallen: “Het is weer voorbij die mooie zomer.” Maar achter die melancholische meezinger van Gerard Cox, die afgelopen weekend op 85-jarige leeftijd overleed, gaat een verrassende route schuil.
De melodie begon in 1970 als City of New Orleans, geschreven door de Amerikaanse singer-songwriter Steve Goodman: een ode aan een reis met een trein genaamd City of New Orleans van Chicago naar New Orleans, vol staal, stoom en verdwijnende small towns. Zanger Arlo Guthrie maakte er in 1972 een hit van in de Verenigde Staten — zijn versie bracht de ballade naar de hitlijsten en radioshows.
De Franse tussenstop
In 1973 dook de melodie weer op, ditmaal in Frankrijk. Joe Dassin gaf het nummer een nieuwe tekst en veranderde de rails in romantiek: Salut les Amoureux werd een weemoedig afscheidslied voor geliefden. Geen spoorbruggen meer, maar bloemen op een perron.
De treinen verdwenen uit de tekst, maar de melancholie bleef — en precies dat gaf het nummer vleugels.
En toen: Gerard Cox
In 1974 gaf Gerard Cox de melodie nóg een metamorfose. Met Het is weer voorbij die mooie zomer verplaatste hij het verhaal naar de Nederlandse achtertuin: geen reizigers, geen minnaars, maar het land zelf dat zijn strandstoelen opbergt.
Het werd een instant klassieker — een collectief zuchtmoment tussen barbecue en herfststorm. Waar Goodman begon met rails, eindigde Cox met regen.
De route van dit lied is daarmee haast symbolisch: van trein naar romance naar nostalgie, van de Amerikaanse Midwest via Parijs naar Hoek van Holland. En toch herken je in elke versie hetzelfde gevoel — dat iets moois voorbijgaat, en dat je er even bij stil wilt staan.
