Er was een tijd dat je aan een handtas kon aflezen hoe succesvol iemand was. Hoe langer de wachtlijst, hoe exclusiever het leer en hoe prominenter het logo, des te duidelijker de boodschap: kijk eens wat ik bereikt heb. Die tijd lijkt voorbij.
Dat betekent niet dat vrouwen massaal afscheid nemen van hun handtassen. Integendeel. Maar de rol die de tas jarenlang speelde als ultiem statussymbool staat onder druk. Volgens recente cijfers daalt de belangstelling voor handtassen, terwijl de vraag naar aktetassen stijgt. Opvallender nog: kleding met zakken is populairder dan ooit. Kennelijk hebben steeds meer vrouwen behoefte aan iets wat mode lange tijd niet bood: praktische oplossingen.
Dat heeft uiteraard te maken met veranderende trends. De gloriedagen van de zogenaamde It-bag liggen achter ons. In de jaren negentig en vroege jaren nul was een Fendi Baguette, Balenciaga City, Hermès Birkin of Chanel Flap Bag meer dan een accessoire. Het was een visitekaartje. De tas vertelde wie je was. Of beter gezegd: wie je wilde zijn.
Tegenwoordig werkt dat anders. Dankzij sociale media, resale-platforms en vintagewinkels bestaat er niet langer één universeel mode-ideaal. Iedereen beweegt zich in zijn eigen stijlbubbel. De één loopt met een versleten canvas tas van de markt, de ander met een vintage Mulberry uit 2004. Beide kunnen even modieus zijn.
Dat maakt de handtas minder dominant. Maar er speelt nog iets anders. Macht.
Wie goed kijkt naar invloedrijke vrouwen ziet namelijk een opmerkelijk patroon. Veel vrouwen aan de top dragen opvallend weinig handtassen. Anna Wintour loopt vrijwel altijd met alleen haar telefoon. De machtigste vrouwen van de Verenigde Staten – Hillary Clinton, Michelle Obama, Kamala Harris, Nancy Pelosi – droegen vrijwel nooit een handtas.
Dat is geen toeval. Een handtas is uiteindelijk bedoeld om spullen mee te nemen. Hoe meer macht iemand heeft, hoe minder die noodzaak vaak bestaat. Assistenten dragen documenten. Medewerkers regelen de logistiek. De persoon aan de top hoeft zelf nauwelijks nog iets mee te nemen.
Status wordt daardoor zichtbaar in afwezigheid. Waar de handtas ooit een teken van succes was, kan het ontbreken ervan tegenwoordig hetzelfde signaal afgeven. Kijk maar naar de trend rond stealth wealth. De rijkste mensen in de kamer zijn zelden degene met de grootste logo’s.
Hoe oude special forces opeens stijliconen werden.
Dat betekent niet dat de handtas verdwijnt. Mode kent geen definitieve eindes. Alles komt vroeg of laat terug. Bovendien blijft de handtas een van de weinige accessoires die tegelijkertijd functioneel, persoonlijk en stijlbepalend zijn. Wel lijkt het tijdperk voorbij waarin één tas de hele modewereld kon domineren.
De volgende generatie zal waarschijnlijk geen jaren sparen voor één iconische It-bag. Ze koopt liever een vintage exemplaar, draagt een leren aktetas of stopt simpelweg alles in haar jaszakken. De handtas is dus niet dood. Maar voor het eerst in decennia is ze niet langer de baas.
