Javier Bardem (56) is buiten gebruik. Een verfrommeld t-shirt achter een laptop in Madrid. Waar hij woont met zijn vrouw (en tevens Oscarwinnaar) Penélope Cruz en hun twee zoons.
En daarvan geniet hij steeds meer. Niet dat hij al zijn middagen vult in het El Retiro-park in Madrid. In 2022 ontving hij nog een Oscarnominatie voor zijn rol naast Nicole Kidman in Being the Ricardos. Hij keerde datzelfde jaar na twee decennia weer terug in een Spaanse film (El buen patrón) en tussendoor in de Dune-blockbusters en de Netflix-serie Monster.
“Hoeveel ervaring ik ook heb, ik herinner mezelf er altijd aan dat dit niet normaal is,” vertelt Bardem. “De steun van je collega’s en je industrie is iets wat je niet als vanzelfsprekend moet beschouwen. Toen ik jonger was, had ik een angst om daar te zijn, om bij de industrie te horen. Nu wil ik gewoon mijn werk goed doen, zo goed als ik kan, en er mijn brood mee blijven verdienen. Als dat wordt gewaardeerd, super.”
Lees het volledige interview met Javier Bardem in ModMod #10 - binnenkort in de winkel
De eerste tekenen voor zijn nieuwste, een grote bijrol in het Brad Pitt-vehikel F1: The Movie zijn goed. Een ouderwetse sportfilm – vanaf donderdag 26 juni in de bioscoop – met gechargeerde emoties en cameratechnieken die zijn overgeheveld uit Top Gun: Maverick. Niet voor niets is het ook van dezelfde regisseur, Joseph Kosinski.
Bardem is lyrisch: “Het wordt de meest authentieke film ooit over de racewereld. Bovendien heeft het een hart. Het gaat over wat vriendschap is en hoort te zijn. Wat het betekent om jezelf op te offeren voor een team om bij iets groters te horen.”
F1 The Movie gaat over een underdogteam, APXGP. Javier Bardem speelt teameigenaar Ruben Cervantes. Hij heeft alles, tot aan zijn laatste spreekwoordelijke kaart, ingezet op Sonny Hayes, gespeeld door Brad Pitt. “Sonny is toevallig een goede vriend van Ruben, want ze raceten vroeger samen. Het is een spannende rit. Je zit midden in een adrenalinekick en je lacht veel. Als je Top Gun: Maverick hebt gezien, dan weet je waar ik het over heb.”
Maar dan in een werkend F1-circus, want naast scenes op lege circuits en in studio’s is een aanzienlijk deel gefilmd tijdens echte raceweekends. “Toen ik hoorde dat we het gevoel van Maverick vertaalden naar de circuits en de wereld van de Formule 1, had ik mijn twijfels. Maar we zaten echt direct in de echte wereld van F1. Het was best gek toen we de opnames maakten, om tussen al die echte coureurs te zijn. Op de echte circuits, de echte races, met Brad (Pitt red.) en Damson (Idris red.) die op de echte circuits in echte auto’s reden. Beter kan het niet.”
Was je vóór de opnames een fan van Formule 1?
(lachend) “Ik was geen enorme racefan – ik weet zelf amper hoe ik een auto moet besturen! Maar om research te doen, heb ik documentaires bekeken zoals Drive to Survive en erover gelezen. Ik raakte geboeid, vooral in wat er nodig is om een coureur in een auto te plaatsen. Toen ik het script las, werd ik meegezogen in die wereld vanwege de kwaliteit én kwantiteit van de details, waardoor je echt elk aspect van die wereld begrijpt.”
Hoe zie je je personage, Ruben Cervantes?
“Ruben is de eigenaar van team APXGP. We ontmoeten hem al heel vroeg in het verhaal, want hij is op een missie. Hij moet de aandacht trekken van zijn oude vriend, Sonny Hayes, die ooit zijn racemaatje was. Hij heeft Sonny nodig om zijn team te redden, hij weet dat hij de enige is die dat kan waarmaken. Ruben weet dat Sonny een passie in zich heeft en de jonge Damson Idris op sleeptouw kan nemen. Voor de rest moet je de film kijken!”
Al begrijpt niet iedereen in het team veel van Sonny’s stijl?
“Het mooie aan Ruben is dat hij zelf coureur is geweest, hij weet wat het betekent om in de cockpit te zitten en hoe moeilijk het is. Hij weet dat Sonny’s manier van rijden niet erg orthodox is, maar hij vertrouwt erop dat Sonny weet wat hij doet. Brad is gemaakt om Sonny te spelen. Hij is überhaupt een acteur die ik al jaren bewonder. Toen ik hem eenmaal leerde kennen tijdens deze film, kon hij niet aardiger en vrijgeviger zijn. Een genot.”
‘Dit is een filmische ervaring op het hoogste niveau van techniek en beeld’
Hoe was het om Brad en Damson Idris het circuit op te zien gaan?
“De eerste keer dat ik Damson en Brad in hun eigen auto’s op het circuit van Silverstone zag rijden, dacht ik: ‘Jezus, wat gaan ze hard!’ Ze vonden het geweldig. Ik sprak met de Formule 1-coureur die hen in de maanden voorafgaand aan de opnames van deze film had geholpen, en hij vertelde me dat ze, buiten de F1-coureurs die hij kent, de beste coureurs waren die hij ooit had gezien. Dat wil wat zeggen. Ze waren toegewijd om het waar te maken en onvermoeibaar.”
Hoe is het om in zo’n enorme filmmachine te werken?
“Zelfs als de regisseur (Joseph Kosinski red.) met allerlei aspecten van de productie bezig was die ik me niet eens kon voorstellen, bleef hij kalm. Hij gaf de acteurs alle tijd die we nodig hadden en hij is geweldig in het geven van acteerregie. Goede tips die de hele scène echt voor je veranderden. Hij weet precies wat hij zoekt, maar gaf ons ook verschillende mogelijkheden om dingen uit te proberen. Ik heb veel ervaring met werken op deze schaal en heb ook veel kleinere films gemaakt. Als je die aandacht voor acteren op zo’n schaal kan blijven waarborgen, dan heb je je ambacht in de vingers. En om dan vervolgens alles in elkaar te zien vallen, dat is absoluut betoverend om te zien. Met een ongelooflijke hoeveelheid aan details. Dit is een filmische ervaring op het hoogste niveau van techniek en beeld.”
En ook nog eens filmen op al die echte F1-locaties, zoals Abu Dhabi?
“De luxe hebben om op de dag van de race in Abu Dhabi te zijn, waar de echte winnaars van het Formule 1-kampioenschap het podium opgingen… het was iets bijzonders. En het gebeurde dankzij ons productieteam en natuurlijk onze producer Lewis Hamilton, die ons bij elk detail adviseerde. Toen ik het script las, dacht ik: Nee, dat kan niet! Tijdens de WK-uitreiking ook het podium op en doen alsof… Maar zo gaat dat nu eenmaal in de filmwereld. Alles kan.”
En het was weer eens wat anders dan de bad guy, iets waar je veel mee wordt vereenzelvigd.
“Tja, ik kan het niet ontkennen. Die rollen hebben de meeste impact gehad op de meeste mensen. Toch heb ik eigenlijk maar vier slechteriken gespeeld. Pablo Escobar in Loving Pablo, kapitein Armando Salazar in Pirates of the Caribbean: Salazar’s Revenge, Silva in Skyfall en Anton Chigurh in No Country for Old Men. Maar weet je, zelfs als ik een zogenaamde slechterik speel, kijk ik naar de menselijkheid in hem. Als ik mijn trailer op de set verlaat en voor de camera sta, zet ik niet zomaar een vreemd gezicht op. Ik weet hoe mijn personage zich voelt, wat zijn dromen zijn en wat zijn donkerste geheimen zijn. En wat mensen altijd verrast: ik heb nog nooit zoveel gelachen als tijdens de opnames van No Country.”
Wat is het grootste verschil sinds die doorbraak?
“Een enorm cliché, maar het vaderschap. Gek genoeg merk ik dat het leven voordat ik vader werd steeds vager wordt. Nu is het voortdurend vechten, altijd dienst hebben en offers brengen. Maar ook onvoorwaardelijke liefde. Je ervaart de hele wereld anders. En alles wordt in een ander perspectief geplaatst, waar weinig plek is voor ego of de dingen waar je je vroeger zorgen over maakte.”
Als je terugkijkt, in hoeverre merk je dat er delen van je karakters in je echte leven sluipen, zeker met intense rollen?
“Er waren momenten waarop ik er meer door geobsedeerd kon zijn en 24 uur lang dat personage was. Maar ik merkte dat het niet echt voor mij werkte, want ik speelde mijn beste scènes aan de cateringtafel. Ik speelde mijn beste scènes terwijl ik naar het toilet ging. Snap je, als de camera niet aan het draaien was. Ik denk dat elke acteur zijn eigen werkwijze heeft. Alles is waardevol zeg ik altijd en het is toegestaan zolang je anderen niet intimideert of hun werk beperkt met je gedrag. Dat is mijn gouden regel.”
Veel acteurs, produceren meer en meer, zelf doe je dat weinig. Wil je je vooral focussen op het spel?
“Soms wil ik dat ik productiever ben en meer leek op die mensen die ik vaak tegenkom. Die als een natuurkracht het ene project nog niet afronden of de volgende staat al op stapel. Met nog vier ontwikkelingsdeals die parallel lopen aan elkaar. Mensen bij elkaar brengen en een project van de grond krijgen; ik ben niet zo’n persoon. Niet dat ik lui ben, maar je hebt daarvoor een soort focus nodig die ik niet bezit. Ik hou het meest van optreden. Alles daarbuiten put mij al snel uit! Zeker als het m’n passie niet heeft…” (lachend)
