Vier tech-giganten die tijdens een skivakantie kijken naar een snel escalerende internationale crisis die ze wel of niet zelf hebben veroorzaakt. Jesse Armstrong (van Succession) schreef en draaide de film binnen no-time. In januari kondigde HBO ‘m aan, in maart waren de acteurs bekend en in april ronde hij de opnames al af in Park City, Utah.
Het gaat over een groep techmiljardairs die regelmatig bij elkaar komen – ze zijn vrienden – en een van hen heeft technologie gelanceerd die wereldwijd conflicten veroorzaakt. En hoe gaat het onderling terwijl de wereld in brand staat? De film staat op dit moment op HBO Max. Armstrong ging niet terug naar z’n Succession-cast, maar kreeg een niet misselijk viertal voor de camera. Een cast bestaande uit Steve Carell, Jason Schwartzman, Cory Michael Smith en Ramy Youssef.
Het script schreef je binnen no-time afgelopen winter, wat greep je vooral?
“De vooruitgang in AI. De alomtegenwoordigheid van sociale media in ons leven. Het is een nachtmerrieachtige versie van wat er zou kunnen gebeuren. Er zijn al flitsen geweest in de echte wereld. Zoals in Myanmar, maar ook andere incidenten waarbij gewelddadige handelingen mogelijk werden gemaakt door de aard van sommige sociale media-sites. Dus de film is een nachtmerrieachtige versie van nu. Het is een extrapolatie van die gebeurtenissen. Het was ook geïnspireerd door de toon van een aantal van deze zeer rijke, bijna uitsluitend mannen die de techwereld runnen. Ze hebben tot op zekere hoogte een terecht zelfvertrouwen. Omdat ze ongelooflijke rijkdom en invloed hebben verworven, vaak dankzij hun talenten. Maar het kan, net als bij ons allemaal, leiden tot arrogantie. En de kloof tussen wat je denkt dat je kunt en wat het werkelijk is, was voor mij veelzeggend.”
Wat zegt het over waar we nu staan, sociaal-politiek, na vier intense maanden van Trumps presidentschap?
“Ik denk dat mensen die de film zien waarschijnlijk de wereld van Trumps presidentschap aanvoelen. Maar de politiek doet er niet toe. Deze film gaat, zou ik zeggen, echt over technologie. Misschien is het een klimaat dat mogelijk wordt gemaakt door een politiek klimaat, maar het gaat over de zakenwereld en de macht van een klein aantal ongelooflijk rijke bedrijven die ons leven vormgeven.”
‘de kloof tussen wat je denkt dat je kunt en wat het werkelijk is, was voor mij veelzeggend’
Hoe verhouden deze 0,0001 procenters zich tot degenen in Succession?
“De waarheid is dat de mensen in deze film, de meesten van hen, de mensen van Succession, qua rijkdom, nauwelijks konden zien vanuit hun positie. In dat soort traditionele media zijn ze miljardairs met een enkel cijfer. Terwijl dit miljardairs zijn met een veelvoud ervan. Ik denk ook dat je nu pas de allereerste generaties van multi-generationele rijkdom uit Silicon Valley ziet.”
Dus een totaal andere wereld?
“Een wereld met een ongelooflijke mate van het overschatten van je eigen kunnen. Bij de kinderen in Succession was een van hun tragedies dat ze allemaal wisten dat ze het succes niet zelf hadden behaald. Toch wilden ze dolgraag doen wat hun vader had gedaan. Dus ze zijn allemaal verstrikt geraakt in een intern conflict. Ze zijn zieliger dan de jongens in Mountainhead, die hun eigen soort fouten hebben. Maar ook hun eigen prestaties. Dus in dat opzicht lijken ze meer op Logan Roy.”
Hoe is die snelle planning gelukt? Van idee tot groen licht, uitvoering en het vastleggen van een film medio mei, voorafgaand aan de premiere op 1 juni?
“Grofweg heb ik het in december aan Casey Bloys van HBO gepresenteerd. Ik heb het in januari geschreven. De pre-productie was in februari in Utah. Ik heb het in maart opgenomen. Ik heb het in april gemonteerd. Het lukte omdat ik werd aangemoedigd door HBO. Ze vonden het een goed idee om er snel mee aan de slag te gaan. Daarbij was het ook mijn eerste regieklus en dan is het goed als je niet te lang de tijd hebt om je zorgen te maken! En als mensen de film zien, hoewel er niets in staat wat er daadwerkelijk in de wereld gebeurt, denk ik dat ze het gevoel zullen hebben dat het een film is die verband houdt met dit moment.”
Hoe realistisch zijn sommige van de uitkomsten die je in de film schetst? Zouden ze in het echt ook kunnen gebeuren?
“Ik ben geen expert, maar ik hoop het niet. Het is altijd de eerste keer als je met technologie in aanraking komt dat je er met open mond naar kijkt. De eerste keer dat je wifi gebruikt. De eerste keer dat je een vraag stelt in ChatGPT en je een verrassend compleet antwoord krijgt, of een verrassend gek antwoord. Het zijn die eerste interacties die vaak het meest opvallen. Hopelijk begin je het dan te integreren in je wereldbeeld – en dat betekent vooral dat onze moeders, vaders en grootouders minder snel voor de gek gehouden worden door de volgende phishingmail of oplichtingsoproep. Maar binnenkort krijgen mensen neptelefoontjes met de stemmen van hun kinderen erop. Ze krijgen nieuwsberichten te zien die geen nieuwsberichten zijn. Het wordt een spannende tijd om daar mee om te gaan. Hopelijk lukt het ons. Mensen passen zich snel aan en we zullen het snel genoeg doorhebben. Maar er is een grijs gebied dat best eng zal zijn.”
Hoe is je eigen aanwezigheid op sociale media en hoe gebruik je het?
“Weinig, en het wordt steeds kleiner. Ik probeer niet naar Twitter/X te kijken. Ik heb nog steeds een account, maar ik zet er niets op. Af en toe, als er een nieuwsbericht is dat interessant lijkt, kijk ik ernaar. Maar verder niets. Ik zit op Bluesky, maar daar zet ik geen persoonlijke dingen op. Het voelt niet als een goede tijdsbesteding.”
Tijdens Succession las je veel boeken als onderzoek, hoe was dat bij deze film?
“Long form Amerikaanse journalistiek is hier goed voor. Er zijn een paar goede biografieën van Musk. De grote journalistieke artikelen over Paypal-medeoprichter Peter Thiel zijn geweldig. Er is een goed boek – Supremacy: AI, ChatGPT, and the Race That Will Change the World over AI-pioniers Sam Altman en Demis Hassabis was ook instrumentaal. Ik lees gewoon zoveel als ik kan. Ik vind dat deel van het proces leuk. Dan probeer je het allemaal weg te gooien en alleen het gevoel ervan te herinneren. Ook luisterde ik veel podcasts, bijvoorbeeld Lex Fridman’s en All-In. Die jongens maken veel, dus je kunt vrij gemakkelijk stemmen uit deze wereld horen, of althans een grote selectie ervan.”
Hoe bang moeten we zijn voor deze zogenaamde ’tech-autocraten’, zoals ze zichzelf in je script noemen?
“Nou, ze zijn zelf bang! Musk en Sam Friedman… en bijna iedereen die in de AI-wereld begint, begint met het gevoel: ‘Dit is angstaanjagend’. Ze bevinden zich in het ‘dit is een existentieel leven of dood voor de beschaving en de mensheid’-gebied. En ze denken dat ze erbij betrokken moeten blijven om het te helpen beheersen. Ik weet zeker dat dit speelt bij Altman, Musk, Hassabis en andere vooraanstaande mensen in het vakgebied. Je merkt ook dat ze manieren zoeken om er geld mee te verdienen. Die drang om te controleren – het is net als een politicus, de lagen eromheen. Ze willen de macht, deels omdat ze denken dat zij de juiste en verantwoordelijke mensen zijn om de macht te hebben, en dat de anderen dat niet zijn. Zo is het ook met AI. Het enge is dat de rest van het overgrote deel van de wereld absoluut geen inspraak heeft in wie we met deze ongelooflijke macht moeten vertrouwen! Als je daar te veel over nadenkt, dan slaap je niet goed.”
Welke boodschap wil je dat mensen uit deze film halen?
“Oh, nee! Die boodschap is uiteindelijk niets voor mij. Ik heb gevoelens over al deze dingen en al deze mensen. Maar ik schrijf het echt niet, en ik zou het ook niet kunnen schrijven, met die gedachte. Sommige mensen in deze film doen slechte dingen, maar ik denk nog steeds dat je kunt begrijpen waarom ze het doen. En zelfs een zekere mate van menselijkheid of medelijden met ze kunt voelen.”
