De Engelse The Guardian is sowieso een krant waar we vaak op terugvallen. Samen met The New York Times en de Frankfurter Allgemeine Zeitung vormt The Guardian het beste wat de internationale dagbladjournalistiek te bieden heeft. Recensent Xan Brooks bezocht de première van Melania, de veelbesproken documentaire over Melania Trump, uitgebracht door Amazon, dat een gigantisch miljoenenbedrag besteedde aan de promotie ervan. Aldus luidde het oordeel van Xan Brooks:
‘Mijn ontmoeting met Melania staat gepland voor vrijdagmiddag tijdens de lunch, op een bedrijventerrein aan de rand van Bristol, in een grote bioscoop die lijkt te zijn aangeveegd en leeggehaald ter voorbereiding. Toen Brett Ratners omstreden, door Amazon gesteunde documentaire vorig weekend in het Witte Huis in voorvertoning ging, bestond de gastenlijst uit Mike Tyson, koningin Rania van Jordanië en de president zelf. Vandaag zijn er alleen ik in de zaal en Melania op het scherm. Dat maakt het tot een intiemere en exclusievere aangelegenheid.
Die sfeer van knusse gemoedelijkheid houdt stand tot en met de openingstitels; daarna slaat de kilte toe en begint de verdoving te werken, wanneer de ster en uitvoerend producent van de film ons – met een pijnlijk glaciale traagheid – door de voorbereidingen voor de tweede presidentiële inauguratie van haar man leidt. Ze glijdt van de modeshow naar het tafeldekken, en van het ‘dinertje bij kaarslicht’ naar het ‘starlight ball’, met een gezicht als een gebalde vuist en een stem van plaatstaal. ‘Kaarslicht en black tie en mijn creatieve visie,’ zegt ze, alsof ze ingrediënten in een ketel opsomt. ‘Als first lady zullen kinderen altijd mijn prioriteit blijven,’ kirrt ze, en je ziet haar ze bijna haar peperkoekhuisje in lokken.
Ongetwijfeld valt er een grootse documentaire te maken over Melania Knauss, het ambitieuze model uit Slovenië dat met een New Yorkse vastgoedmagnaat trouwde en zich vervolgens terugvond in de rol van een moderne Eva Braun, maar de afschuwelijke Melania is dat nadrukkelijk niet. Het is een van die zeldzame, eenhoornachtige films die werkelijk geen enkele verzachtende omstandigheid kennen. Ik weet niet eens zeker of het strikt genomen een documentaire is; eerder een uitgekiend stuk designer-taksonomie, afschuwelijk duur, ijskoud om aan te raken en aangeboden als een middeleeuws eerbetoon om een hebzuchtige koning op zijn troon gunstig te stemmen.
En dit zijn de 25 beste films aller tijden.
En zo gaat het maar door. Melania beweegt zich door de film als een lusteloze automaat, onafgebroken pratend maar niets zeggend, begeleid van Mar-a-Lago naar Trump Tower en uiteindelijk naar haar eindbestemming, het Witte Huis. De weinige dramatiek draait vooral om haar zorg dat haar witte blouse te los zit bij de hals en moet worden ingekort en aangespannen, tot grote consternatie van de coupeurs. Melania zegt dat ze haar moeder mist, maar dat ze van Michael Jackson en Barron houdt en mogelijk ook van haar man, al blijft Trump zelf hier grotendeels een figurant, die af en toe binnenschuifelt om op te scheppen over zijn verkiezingsoverwinning en te klagen dat zijn inauguratie samenvalt met de televisie-uitzending van de college football play-offs. ‘Ze hebben dat waarschijnlijk expres gedaan,’ zegt hij.
Het is ontmoedigend, dodelijk saai en op spectaculaire wijze niets onthullend. Ratners film voelt als een vergulde trash-remake van Jonathan Glazers The Zone of Interest, waarin een knoopogige Assepoester naar gouden prullaria en designerjurken wijst en ons geraffineerd afleidt terwijl haar man en zijn trawanten zich voorbereiden om de Grondwet te ontmantelen en de federale overheid leeg te trekken. ‘Wit en goud – dat is zó jij,’ spint een van haar slijmballen terwijl ze zich bezighoudt met het kleurenschema voor het bal, en de aankomende first lady erkent dat dit inderdaad zo is.
Het is geen spoiler om te onthullen dat, oef, gelukkig, Trumps tweede inauguratie uiteindelijk probleemloos verloopt. Dit ondanks de ongelukkige samenloop met de college footballwedstrijd. Dit ondanks de irritante losheid van de witte blouse van de first lady. De voorbereidingen zijn uitputtend, maar de euforie van het moment sleept haar erdoorheen, tot aan het starlight ball waar ze kort meedanst op de YMCA van Village People. ‘22 uur wakker zijn voelde als niets,’ jubelt ze, wat prettig is om te horen en haar gegund. Maar het plezier werkt niet aanstekelijk, de gasten zijn een nachtmerrie, en twee uur Melania voelt als pure, eindeloze hel.’
