2016 staat in het collectieve geheugen gegrift als het jaar waarin de popmuziek haar onsterfelijken verloor. David Bowie, Prince, George Michael — het waren klappen die elkaar in razend tempo opvolgden. Maar tussen dat rouwkoor van wereldwijde iconen stierf op 4 februari 2016, vandaag exact tien jaar geleden, nóg een muziekgod. Minder luid bewenen, maar minstens zo invloedrijk: Maurice White, oprichter, leider en ziel van Earth, Wind & Fire.
White was geen artiest die schreeuwde om aandacht. Zijn muziek klonk groots, kosmisch bijna, maar was tegelijkertijd onweerstaanbaar dansbaar. Funk, soul, jazz, pop, Afrikaanse ritmes, spirituele thema’s — hij smeedde het tot één geluid dat tegelijk intellectueel en fysiek was. Muziek voor hoofd én heupen, voor stadion én slaapkamer.
Earth, Wind & Fire was geen band, maar een systeem: strakke blazers, complexe arrangementen, falsetto’s die boven de beat zweefden, teksten die net zo makkelijk over liefde als over kosmische orde gingen. Maurice White geloofde dat muziek een hogere functie had. Niet alleen vermaken, maar verheffen. Zijn nummers glommen, swingden, straalden optimisme uit — zelfs wanneer ze technisch complex waren.
Dat zijn overlijden werd overschaduwd, zegt minder over White dan over 2016. Bowie en Prince herschreven het idee van popster-zijn; White herschreef het idee van wat een band kon zijn. Zonder hem geen Jamiroquai, Daft Punk (in hun funkfase), Bruno Mars of zelfs hedendaagse disco-revivalisten. Zijn invloed zit niet in een pose of imago, maar in het DNA van moderne pop en R&B.
Tien jaar later voelt het tijd om die balans recht te trekken. Maurice White was geen bijzin in de muziekgeschiedenis van 2016. Hij was een hoofdstuk. Misschien minder mythisch verpakt, maar muzikaal net zo grensverleggend. Wie September hoort zonder te glimlachen, liegt. Wie Fantasy hoort zonder ontzag, luistert niet goed.
5 essentiële nummers van Earth, Wind & Fire
1// Sweetback’s Theme (1971)
Begin jaren zeventig waren Maurice White en Earth, Wind & Fire nog hongerig — letterlijk. Voor Melvin van Peebles film Sweet Sweetback’s Baadasssss Song leverden ze een rauwe, zweterige soundtrack vol funk en jazz. De film werd een cultsucces, de muziek een blauwdruk. EWF stond ineens aan de wieg van het blaxploitation-tijdperk.
2// Shining Star (1975)
Het nummer waarmee alles klikte. Shining Star is pure euforie, maar ook een overtuiging: jij bent genoeg. De single schoot naar nummer één en redde het album That’s the Way of the World. Voor Maurice White het moment waarop Earth, Wind & Fire écht doorbrak.
3// Got to Get You Into My Life (1978)
Een Beatles-song, maar dan door de lens van Earth, Wind & Fire. Warme blazers, ontspannen groove. De film waarvoor hij werd opgenomen is vergeten; deze versie niet. Voor velen zelfs beter dan het origineel.
4// September (1978)
Een lied dat altijd zomer blijft. September is optimisme in muziek: stralende blazers, Philip Bailey’s falsetstem en een refrein dat nergens over gaat en juist daarom alles zegt. Maurice White noemde doo-wop zijn fundament — dit is het bewijs.
5// Boogie Wonderland (1979)
Disco aan de oppervlakte, onrust daaronder. Boogie Wonderland klinkt als ontsnapping, maar vertelt over verdoving. Dansen tegen de pijn. Misschien daarom nog steeds zo raak — en zo onweerstaanbaar.
