Kijk naar de vingers van Taylor Swift, Selena Gomez of Zendaya en je ziet het meteen: subtiliteit is uit, overdaad is in. De terugkeer van de XXL-verlovingsring – denk diamanten van vijf, tien of zelfs dertig karaat – markeert het einde van een tijdperk waarin beroemdheden nog kozen voor ingetogen of alternatieve symbolen van liefde. Emma Stone’s vintage parelring van slechts $4.000 lijkt inmiddels een relikwie van een andere tijd.
De cijfers spreken boekdelen. In Nederland geeft een stel gemiddeld €2.400 uit aan trouwringen, in Amerika is dat gemiddeld €8.000. Een 1-karaats diamant kost doorgaans tussen de €4.000 en €6.000 en dat wordt al als significant gezien. Maar de sterren die de celebrity culture waarin we bestaan definiëren, spelen in een andere divisie.
Voetbalverloofde Georgina Rodríguez kreeg een ring van Cristiano Ronaldo met een steen die op 35-karaat wordt geschat; Lauren Sánchez pronkt met een roze diamant van – naar verluidt – 30 karaat ter waarde van zo’n $5 miljoen en Taylor Swift’s oval cushion cut wordt geschat op 10 karaat (Swift’s diamant had de vorm van een kussen; rechthoekig met afgeronde randen). Selena Gomez liet zich in december 2024 zien met een marquise-cut ring (in bootvorm) van naar verluidt 5 tot 8 karaat, ter waarde van $225.000. En Zendaya? Zij stal begin 2025 de show op de Golden Globes met een east-west set ring – een steen die horizontaal over de vinger ligt, een statement dat direct de rode loper domineerde.
Wat zegt dat over nu? Trendwatchers zien een bredere verschuiving. We leven, volgens Sean Monahan, in een tijd van “boom boom culture” – een cultuur van schaamteloze overdaad, van fur coats tot power shoulders, van opzichtige glamour die meer om spektakel draait dan om subtiliteit. De megadiamant is in die zin een symbool van onze tijd: nostalgisch, theatraal, een gebaar dat vooral gezien en gefotografeerd moet worden.
Het is ironisch dat juist Taylor Swift – met haar imago van girl next door – een ring draagt die beter past bij Elizabeth Taylor of Grace Kelly. Misschien is dat de crux: in een tijd van onzekerheden en politieke turbulentie grijpen we terug naar de zekerheid van glans en glitter. Grote stenen als cultureel statement.
